x
მეტი
  • 14.08.2022
  • სტატია:121505
  • ვიდეო:354827
  • სურათი:493598
რა ელოდათ საბჭოთა ოფიცრებს გერმანიის ტყვეობაში
imageგამოცემის თანახმად „რუსეთი და სსრკ მეოცე საუკუნის ომებში. შეიარაღებული ძალების დანაკარგები ”, 392 ათასი ოფიცერი ტყვედ ჩავარდა. აგრესიის დაწყებამდე გერმანელმა ჯარისკაცები გაეცნენ No 21 დირექტივას, რომლის თანახმადაც: ”სამხედრო ნაწილების აღებისას მეთაურები დაუყოვნებლივ უნდა იზოლირდნენ ჩვეულებრივი ჯარისკაცებისგან”. ნაცისტებმა დახვრიტეს პოლიტიკური მუშაკები, სპეც ოფიცრები და კომისრები, ხოლო წითელი არმიის ადამიანები დაიყვნენ ორ ჯგუფად: რიგითებად და მეთაურად, დაწყებული უმცროსი ლეიტენანტიდან.


თითოეული ოფიცრისთვის შედიოდა ბარათი, რომელშიც მშობლების სახელი, წოდება, ჯარის თანამდებობა, სამოქალაქო სპეციალობა, სახლის მისამართი და საცხოვრებელი ადგილი იყო შეტანილი. ჩაიწერეს დაჭერის გარემოებები, ასევე თმის სიმაღლე და ფერი. ბარათზე დაფიქსირებული იყო პატიმრის პირადი ნომერი და აღბეჭდილი ჰქონდა ყველა მისი თითები. რის შემდეგაც ისინი სპეციალური ოფიცრების ბანაკებში გადაჰყავდათ.


ოფიცერთა ბანაკები ბანაკში მისვლისთანავე პატიმრები დაიყვნენ 200-300 კაციან კომპანიებად და მეთაურად დაინიშნა საბჭოთა ოფიცერი, რომელმაც გერმანული იცოდა. ბანაკს სათავეში ჩაუდგნენ გერმანელი კომენდანტი და პატიმარიდან არჩეული რუსი მეთაური. ყოფილი პატიმრების მოგონებების თანახმად, ოფიცერთა ბანაკებში რეალური ძალა ეკუთვნოდა ბანაკის პოლიციის უფროსს და რუს კომენდანტს, რომლებიც აკონტროლებდნენ რაციონის განაწილებას, სანიტარული ბლოკის მუშაობას, პოლიციელების, მზარეულების და უფროსი ოფიცრების დანიშვნას. ყაზარმებში.


გერმანიის ხელმძღვანელობა დაუკავშირდა პატიმრებს მხოლოდ შემოწმების დროს და დამნაშავეების დასჯის დროს. მრავალი ბანაკი იყო განთავსებული პოლონეთში და ლიტვაში, რამდენიმე გერმანიაში, ყველაზე დიდი ციტენჰორსტსა და ჰამელბურგში. ამ უკანასკნელში შეიკრიბა პოლკოვნიკთა და გენერალთა ჯგუფი, რომელთაც სთხოვეს აღწერონ თავიანთი ნაწილების დამარცხების ისტორია და მიეთითებინათ როგორც გერმანიის, ასევე საბჭოთა კავშირის სარდლობის შეცდომები. ვინიცაში წითელი არმიის ოფიცრების ბანაკი იყო, რომლებიც გერმანული სარდლობის ინტერესს იწვევდნენ.



ვოლოდიმირ-ვოლინსკის ბანაკი ყველაზე ცნობილი და ყველაზე დიდი ბანაკი იყო, ის ვოლოდიმირ-ვოლინსკში მდებარეობდა. ყოფილი სამხედრო ტყვე იური სოკოლოვსკის მოგონებების თანახმად, 1941 წლის სექტემბერში მასში მყოფი ოფიცრები ეთნიკური ნიშნით ოთხ „პოლკად“ იყოფა. ორი რუსი, ერთი უკრაინელი და საერთაშორისო ოფიცერი კავკასიელებიდან და შუა აზიის ხალხებიდან. გერმანიის არქივებიდან ცნობილია, რომ ბანაკის მეთაური იყო წითელი არმიის მეთაური მატევოსიანი, ხოლო უკრაინულ პოლკს სათავეში ჩაუდგა NKVD– ის პოდპოლკოვნიკი პოდდუბნი. წითელი არმიის გენერლები ცალკე ბლოკში იყვნენ დაცული.


ტყვე ოფიცრის, კოლმაკოვის მოგონებების თანახმად, პატიმრებს უხდებოდათ ბალახის, ფოთლების, ხის ქერქის, თივის, რქებისა და მკვდარი ცხოველების ჩლიქების ჭამა. იდენტიფიცირებული ებრაელი ოფიცრები დახვრიტეს. ისრაელის იად ვაშემის არქივში შეგროვებული მონაცემების თანახმად, 1942 წლის გაზაფხულისთვის 8000 ოფიცრიდან 3000 ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო.


წარუმატებელი აჯანყება შიმშილმა და მუდმივმა დახვრეტამ საპატიმროების საპასუხო მოქმედებები გამოიწვია. 1942 წლის 17 ივლისს ბერლინის უსაფრთხოების პოლიციის უფროსის შესახებ No12 მოხსენებაში ნათქვამია: ”ვლადიმერ-ვოლინსკის რეგიონში განეიტრალდა პარტიზანული ჯგუფი, რომელიც გეგმავდა აჯანყებას ქალაქში და საბჭოთა ოფიცრების განთავისუფლება ადგილობრივი ბანაკიდან .... ტყვე ოფიცრების უმეტესობა უკვე მომზადებულია ამ სამიზნეებისათვის. 1942 წლის ივლისიდან გერმანიაში შეიქმნა მშრომელთა სიმცირე და წითელი არმიის ოფიცრების პატიმრები, რომლებსაც სამოქალაქო სპეციალობა ჰქონდათ, დაიწყეს რეიხის სამხედრო-სამრეწველო საწარმოებში მუშაობა. ასე რომ, 1943 წლის მარტში 2000 საბჭოთა ოფიცერი მუშაობდა რეგენსბურგში, მესერსმიტის ქარხანაში. პატიმრებს შორის აქტიურად მოქმედებდნენ პროპაგანდისტები, რომლებიც ოფიცრებს მოუწოდებდნენ, შესულიყვნენ ვლასოვის რუსეთის განმათავისუფლებელი არმიის რიგებში. მთელი ომის განმავლობაში, ოფიცრები მოკლეს ბუხენვალდისა და ოსვენციმის სიკვდილის ბანაკებში.



0
718
4-ს მოსწონს
ავტორი:ნიკოლოზ ხუციშვილი
ნიკოლოზ ხუციშვილი
718