ჩემს საუფლოში ახლა ჩუმად სძინავთ ბალახებს,
აივნის კართან ლერწამებსაც დაუძინიათ,
ჩემს საბატონოს მორევია დარდი უთქმელი,
თითქოს უჩემოდ იქ ვერავის გაუცინია.
შენ დამიკოცნე გვირილები, ქრიზანთემები,
დიდი თუთის ხე-ჩემი დარდის, ტკივილის მოწმე,
თუ უჩემობას დაგემდურონ ფურისულები,
შენ ანუგეშე, ჩემს მაგივრად შენ დამიკოცნე.
ყური დაუგდე იმ ჩიტუნას, მე რომ მიყვარდა,
ხმა...
|
|