x
მეტი
  • 16.12.2018
  • სტატია:83788
  • ვიდეო:334527
  • სურათი:441881
ჩვენი ტკივილი - ქუჩის ბავშვები

image

სახლიდან უნივერსიტეტამდე გზად ყოველდღიურად მეტროში ათობით დახმარების სათხოვნელად ხელგამოწვდილ ბავშვს ვხედავ, რომლებიც განსხვავებული ტექსტებით ცდილობენ ადამიანებში სიბრალულის გრძნობა გამოიწვიონ, რათა მათგან ფულადი დახმარება მიიღონ. საზოგადოების დამოკიდებულება მათ მიმართ სხვადასხვანაირია; ზოგი ფულადი დახმარებით პასუხისმგებლობას იცილებს თავიდან და მიაჩნია, რომ თავისი საქციელით ვალი მოიხადეს მათ წინაშე, ზოგი სამათხოვროდ გამოსული ბავშვების მშობლებს კიცხავს და აკრიტიკებს, თუ როგორ იმეტებენ ისინი თავიანთ შვილებს ასეთი მძიმე ხვედრისათვის, ზოგი მთავრობას წყევლის და მას უნიათობაში ადანაშაულებს, მძიმე სოციალურ პირობებს აბრალებს ყველაფერს, რეალურად კი არავინ ზრუნავს ამ ბავშვებზე.

ვინ არის დამნაშავე იმაში, რომ ბავშვები მთელ დღეებს ქუჩაში აქეთ-იქით წანწალში ატარებენ? - მშობლები, რომლებიც თავს არ იწუხებენ მუშაობით და შვილების რჩენით, სახელმწიფო, რომელსაც “ქვეყნის ინფრასტრუქტურა" უფრო ადარდებს, ვიდრე მოქალაქეების მძიმე სოციალური ვითარება, თუ საზოგადოება, რომელიც გულგრილად უყურებს ყოველივეს? ეს ბავშვები ჩვენი საზოგადოების ნაწილია, მათაც აქვთ განათლებისა და ნორმალური ცხოვრების უფლება. ამ ბავშვებს საეჭვო რეპუტაციის მქონე ადამიანები ზედამხედველობენ, რომლებიც როგორც ნივთებს, ისე ეპყრობიან მათ; სცემენ, აყენებენ ფიზიკურ შეურაცხოფას, სჯიან, თუ საკმარის ფულს ვერ იშოვიან.

ერთხელ ქუჩაში ასეთ ფაქტს შევესწარი: ერთი პატარა, დაახლოებით 5-6 წლის გოგონა პურის ნაჭერს ულუფებად ყოფდა. იგრძნობოდა, რომ ბავშვს ძალიან შიოდა და პურს გამოზოგვის მიზნით ანაწილებდა. ნანახით შეძრულმა

გადავწყვიტე დავხმარებოდი და 2 ლარიანი გავუწოდე. ამ დროს თვალი მოვკარი ცივი თვალებით მომზირალ ქალს, რომელიც ხელებში შემომყურებდა. გზა განვაგრძე, ეჭვით შეპყრობილი შემოვტრიალდი და დავინახე, როგორ სცემდა ქალი ბავშვს და ნაწყალობევ ფულს ართმევდა. დავიბენი, არ ვიცოდი რა გამეკეთებინა მოცემულ სიტუაციაში, დავბრუნებულიყავი და გამოვსარჩლებოდი პატარას, თუ გზა გამეგრძელებინა, სამწუხაროდ, მეორე ვარიანტი ავირჩიე.

ხშირად მესმის, რომ მაწანწალა ბავშვები უხეშები და უზრდელები არიან, თუ არ დაეხმარები, ან გაგინებენ, ან გაფურთხებენ. ეს მედლის ერთი მხარეა, მეორე მხარეს კი ჩვენ ვდგავართ. ჩვენ თვითონ რას ვაკეთებთ მათთვის? შეგვინიშნავს ოდესმე, რემდენჯერ უხეშად მიგვიმართავს, ან ყურადღების ღირსადაც არ ჩაგვითვლია ისინი? სხვათაშორის უმოქმედობა და “ეს მე არ მეხებას" პოზიციაც დანაშაულის ტოლფასია. არადა, ნებისმიერი სიტუაციიდან ყოველთვის არსებობს გამოსავალი, თუნდაც ჩემს შემთხვევაში, ხომ შემეძლო, მივბრუნებულიყავი და ქალისთვის ბავშვის დაჩაგვრის საშუალება არ მიმეცა, მიცემული ფულით საჭმელი მეყიდა და დახმარების მთავარი მიზანი შესრულებულიყო - გოგონა მშიერი არ იქნებოდა.

თუმცა სამ მილიონ ნახევრიან ქვეყანაში ერთი მილიონი ასე რომც მოიქცეს, არც ეს იქნებოდა რეალური გამოსავალი. ყველაზე მნიშვნელოვანია, საზოგადოებამ გააცნობიეროს, რომ დახმარება არ ნიშნავს ზედმეტი ხურდების მოშორებას ან გამონაცვალი ტანსაცმლის ჩუქებას, არ უნდა დავკმაყოფილდეთ მხოლოდ ერთჯერადი დახმარებით, ამის პარალელურად უნდა ვიფიქროთ, რა შეგვიძლია გავაკეთოთ მათთვის, რათა ისინი არ აღმოჩნდნენ ცხოვრებისაგან გარიყულნი. მაწანწალა ბავშვების უმრავლესობა გაუნათლებელია, რადგან არ დადიან სკოლაში და მთელ დღეებს ქუჩაში ატარებენ... მაგრამ რა იქნება შემდგომში, როცა ისინი გაიზრდებიან და ნახავენ, რომ ცხოვრებაში არსებობს ბევრი რამ, რაც მათ უნდა ჰქონდეთ და არ ექნებათ მისი შოვნის საშუალება. ხომ არ არიან ისინი მომავალში განწირულნი კრიმინალისა და პროსტიტუციისათვის?! ცხადია, მომავალში ყველას შეგვაწუხებს კითხვა - რეალურად ბავშვებს ჰქონდათ სხვა არჩევანი?

5
58
3-ს მოსწონს
ავტორი:qera15
qera15
58
  
6 მაისი, 8:30
ისეთი შეზრუდვები როგორიც მოწევის აკრძალვა ან მიწის არ გასხვისება უცხოელებზე უფრო გაახლოებს ამ ბავშვების რიცხვის ზრდასთან და არ შემცირებასთან. ემოციების გამოხატვა ვნებს განვითრებას და ის არგუმენტი,რომ თითქოს ჩვენ სამომავლო გავხდებით მონები მიწათმფლობელები უსაფუძვლოა.ქვეყნის დაღუპვის შიში აქვთ და არ იციან,რომ საქართველო დიდი ხანია კომაშია და აპარტზეა შეერტებული. მომავალზე ფიქრობენ და არც იციან,რომ მომავალი ასეთი მიდგომებით არ არსებობს. ებრაელი ხალხი დიდი ხანი იქნებიან ჩვენი მადლობლები დიდი ხნის მანძილზე,მაგრამ გადახედეთ სტატისტიკას რამდენი ქართველი გამოუაბრუნეს უკან და კიდევ რამდენს გამოაბრუნებენ,რატომ? იციან,რომ ამით ქვეყანას საფრთხე შეექნება და ემოციები გხრდზე აქვთ გადადებული და მოქმედებენ პრაგმატულად. ასერომ დავივიწყოთ გამოთქმა მე არ მეხება და ეგეთები. ყველამ ერთად ვიზრუნოთ ჩვენი ბავშვების მომავალზე,ყველამ ვცადოთ მცირე,მაგრამ რაღაც ღირებული შევქმნათ ყოველდღე,დავივიწყოთ ნაცობა და ქოცობა, დავძლიოთ სიძულვილი და ერთმანეთს ხელი ჩავკიდოთ, დაუღალავად ვიშრომოთ ყოველდღე და დარწმუნებული იყავით,რომ წინსვლას დავიწყებთ. ივნისის სტიქიის დროს როგორი გაერთიანებული იყო საზოგადოება და აუცილებელია რაიმე საშინელება მოხდეს,რომ გაგვახსენდეს,რომ ჩვენ ქართველები ვართ და სიყვარულის გარდა სხვა გზა არ გავქვს? იმედი მაქვს პირველ რიგში საკუთარი თავის და ახალი თაობის,რომლებიც განსხვავებულად ვუყურებთ რეალობას და ისეთს ვხედავთ,როგორიც არის და რას ვიზავთ ჩვენი მამების თაობა ჩვენი მემკვიდრეობაა და ეს უღელი ჩვენი სატარებელია. მჯერა ჩვენ ამას შევძლებთ
6 მაისი, 8:16
ის,რომ არავის ადარდებს ამ ბავშვების ბედი და ის,თუ რა დაემართებათ მათ, ასეთი სიტუაცია მარტო ჩვენთან არ არის და ადამიანი,რომ გახდა ცივსისხლიანი ესეც არ არის მარტო საქართველოს რეალობა. არარსებობს დედამიწის ზურგზე ადამიანი,ვინც დამაჯერებს,რომ მათ მშობლებს არ უნდათ მათმაშვილებმა კარგად იცხოვრონ ან ისენი სძულთ. პრობლემის სათავე არა მშობლების დამოკიდებულება,არამედ მთლიან ქვეყანაში შექმნილი სოციალური ფონია. მასიური უმუშევრობაა ქვეყანაში და ვინც დასაქმებულია მათაც არ აქვთ შემოსავალი ისეთი,რომელიც გვერდზე გახედვის საშუალებას მისცემდა. ყველა აკრუტიკებს მათ მშობლებს და მეორე მხრივ სახელმწიფოს,რომ არაფერს აკეთებენ ამ ბავშვებისთვის. რეალურად არც ერთს და არც მეორეს არ შეუძლია მათი მყისიერი ხსნა ამ გასაჭირისგან. საზოგადოების დამოკიდებულებაა ამ ყველაფერზე გადამწყვეტი ფაქტორი,როგორც აბომბენ "იაზროვნე გლობალურად და იმოქმდე ლოკალურად" პრინციპი მარტივია. ნუ დაველოდებით ვინმე სხვა გაკეთოს ის,რაც ჩვენ შეგვიძლია იმ წუთას გავაკეთოთ. ყველაზე დიდი პრობლემა საქართველოში მოუთმენლობაა და ყველას ერთ დღეს უნდა აშენდეს,მაგრამ რეალობა სხვანაირია. რომ გამოხვიდე და რამე საწიააღმდეგო თქვა ქრისტეს რჯულზე მაშინვე ათასობით "მრევლი" რისხვას დაგატეხავს თავს,არადა ქრისტიანულ მრწამსის დევიზი ხომ სხვაა "მოთმინებითა შენითა,მოიპოვე პური შენი არსობისა". ზუსტად იგივე "მრევლი" განიკითხავს ამ ბავშვების მშობლებს არადა თვითონვე გეუბნებიან " არ განიკითხო და არ განიკითხედი". ცივსისხლიანად ჩაუვლიან ამ ბავშვებს გვერდზე და არ ეხმარებია არადა ქრისტემ ხომ სთქვა "როცა გაჭირვებული მოგიკაკუნებს კარებზე და შველას გთხოვს,მას უნდა დაეხმაროთ,რადგან ყველა გაჭირვებულის ხელით მე გთხოვთ დახმარებასო". სულ გავიძახით,რომ ჩვენ ქრისტიანი,მართმადიდებელი ერი ვართ და ქრისტესთვის სიკვდილზე არის წამსვლელი მრავალი ქართველი,მაგრამ უმრავლესობა უბრალოდ არ ასრულებს ქრისტეს რჯულს. გამოსავალი მარტივია, გვინდა დავამარცხოთ ამ ბავშვების ცუდი ყოფა? მაშინ უნდა დავამარცხოთ პირველ რიგში საკუთარი თავი და შემდეგ უმუშევრობა. გასაქანი უნდა მიეცეს ბიზნესს და გამარტივდეს ბიზნესის კეთება. ისეთი შეზრუდვები როგორიც მოწევის აკრძალვა ან მიწის არ გასხვისება უცხოელებზე უფ
,ნღაცეობა ზომ გვყავს კარგად? ავა დაბარჩენს რაღას დაეძევღ?
15 აპრილი, 13:42
სამწუხარო რეალობა ! ქუჩის ბავშვები რომ არავის ტკივილი არ არის, ამ სტატიის ნახვის რაოდენობასაც ეტყობა. მხოლოდ 30 ადამიანს აწუხებს უპატრონო ბავშვები.
12 აპრილი, 15:30
მაფიას პაკისტანიდან, აზერბაიჯან დან და სხვა ქვეყნებიდან შემოჰყავთ აგრესიული მათხოვართა ბანდები. საჭიროა ჩვენც ავკრძალოთ აზერბაიჯანივით მათხოვრობა და მაწანწალობა. თან უნდა აშენდეს თავშესაფრები ადგილობრივი მაწანწალებისათვის.
0 1 5