x
მეტი
  • 24.01.2018
  • სტატია:73413
  • ვიდეო:326460
  • სურათი:429067
ელის და ილის სიყვარულის ისტორია

image

მათი სიყვარული ისტორია ლეგენდად იქცა... ელის და ილის ერთმანეთი ერთმანეთზე მეტად უყვარდათ...
მე ელი ვარ, გავხდი, ჩაკეტილი, როგორც მაშინ, როცა წახვედი და მხოლოდ შენს გარდა არავინ მინდოდა, არ მინდოდა სახლიდან გასვლა მხოლოდ შენ გხედავდი მეტს არავის.. არ მინდოდა შენი დავიწყება, ვერც გივიწყებდი, მაგრამ ახლა როცა დაგივიწყე ისევ ჩაკეტილი გახვდი და ვერაფეს ვახერხებ მხოლოდ სახლში ვზივარ გარემოსთან ურთიერთობას გადავეჩვიე მტკივა რაღაც შიგნიდან მაგრამ ვერაფერს ვშველი მტკივა რაღაც სულში ვხდები რომ სული დაცარიელდა აკლია რაღაც დიდი რაღაც ამოუცნობი და ვხედავ რომ ვერავინ მივსებს ამ სიცარიელეს... დღები დღებს ეწყობა და ვხდები ადამინებისან გაუცხოვებული გახვდი, -მხირული გოგონა ვარ ისევ? არა მე უბრალო სევდიანი გოგონა ვარ, რომელიც სახლში იკეტება გარეთ გასვლა არ უნდა მხოლოდ სახლში არის და ისევ წერს....ილი ჩემთვის ყველაფერი იყო, არ ვიცი ალბათ ახლაც არი ჩემთვის დიდი ამოუცნობი საიდუმლო, მაგრამ გული დამიცარიელდა და ვერაფერს ვგრძონობ. ილი გაუშვი ჩემგან ბრძოლის გარეშე დავთმე, ის წავიდა მე კი დავრჩი სულ მარტო ყველასგან მიტოვებული გაუცხოვებული ადამიანებისგან... ილი, რაც წავიდა 5 წელი გავიდა, ახლა არ ვიცი სადა და როგორა, მისგან არაფერი მსმენია 5 წლის მანძილზე, ბევრს ფიქრობდი მასზე... ილიმ, ბევრი მოგონება დამიტოვა, მე კი ბოდიალობ იმ მოგონებებში...
ილის, ღიმილი, ისეთი სათნო და ლამაზი იყო დღეს, რომ მახსენდება ღიმილს მღრის...როცა ვერ აკონტროლებ ემოციებს და უნებურად ცრემლები მოგდის...მალე ახალი წელი დადგე ილის გარეშე უკვე მექვსე ახალი წელი...ილის სურნელი დღესაც მახსოვს... მისი კოცნა შუბლზე და უმიზეზო სიცილი...-ილი რატომ იცინი?(რომ ვეკითხებოდი) -ელი ისეთი საყვარელი და ბავშვივით ღიმილი გაქ, რომ არ გამეცინოს არ შეილება, შენ ჩემი ბავშური აკვიატება ხარ...
ილი, ჩემს ცხოვრებაში შემოდგომაში შემოვიდა...როდესაც შენს ცხოვრებაში ჩნდება განსაკუთრებული ადამიანი, შემოდგომაც უფრო ლამაზი გეჩვნება...ვეღარ ამჩნევ წვიმას.. მხოლოდ ფერად ქოლგებს...ახალ წელს გადავწყვიტე სახლში შეხვდროდი სულ, მარტო, როგორც ყოველ ახალ წელს... შამპამიური დავისხი და ფანჯარასთან მივედი, ჩამოკრა 12 საათმაც და ცაზე ისეთი სილამაზე გაიშალა, ფეირვერკები, სხვადასხვა ფერით იყო ცაა გალამაზებული ისეთი სილამაზე იყო მოკვდავთან ენით, რომ ვერ აღწერ...ფერები-ფერებს ერწყმოდა ცაა კი სხვადასხვა ფერებით იყო გალამაზებული... ჩავიფიქრე სურვილი ის სურვილი, რომელსაც ყოველ ახალ წელს, შამპანიური დავლიე და გარეთ გავისერნე... მალე სახლში დაბრუნდი და დავიძინე, მეორე დილით კარის ზარმა გამომაღვიძა... წამოხვდი საწოლიდან, ჩემი და იქნებათქო... კარები გავეღე და კარს მიღმა სულ სხვა დამხვდა...
-ილი...
გაცვიფრებული შევცქეროდი, როგორ გაიგო ჩემი ახალი მისამართი, როგორ მომაგნო, ნუთუ ამდენი წლის შემდეგ კვლავ გავახსენდი, ნუთუ მელანდება და ილი არ არის, ნუთუ თვალები მატყუებს და ეს ილი არ არის....
-ჰო, მე ვარ ილი ვარ, ის ილი რომელიც 5 წლის წინ წავიდა, დაგტოვა უკან მოუხედავად დაგტოვა...
კვალავ გაცვიფრებული შევცქეროდი ილის და ფიქრობდი, ნუთუ დაბრუნდა 5 წლის მაძილზე ხომ მას ველოდი, ღამეები მის გამო მითეთრდებოდა მის გამო ვღრიდი ყოველდღე ცრემლს, მის გამო გახვდი ჩაკეტილი და გაუცხოვებული ადამინებს, ნუთუ ის დაბრუნდა, ნუთუ ის მე დამიბრუნდა...
-ელი გახსოვარ? მე ის ვარ 5 წლის წინ, რომ დაგტოვე უკან მოუხედავად და რომ წავედი შორს შენგან, ყოველ დღე ვცდილობდი ამ 5 წლის მანძილზე დაბრუნებას, მაგრამ ვერ შევძელი შენთვის თვალებში შემომეხედა, მე შენ ისე მიყვარახრ, როგორც შენ საყვარელ მხატვარს, იმ ლოთ მოდილინს უყვარდა ჟანა ებიუტერნი, შენ ხო მოდილიანის და ჟანას სიყვარული იდიალურად მიგაჩნია...
-ილი, იცი იდიალურობა არ არსებობს...
-ვიცი, ელი იდიალურობა, რომ არ არსებობს ... იცი ახლა მოდილიანის ფრაზა გამახსენდა „შევხვდი ქალს, რომელიც ხშირად მესიზმრებოდა. ვფიქრობ, ჩემი ნამდვილი სიყვარული ვიპოვე“ ეს ამადეოსმა ჟანზე თქვა, მე კი ახლა შენ მართლა ყოველდღე მესიზმრებოდი 5 წლის მანძილზე და ბოლოს, როცა ვნახე, რომ ჩემგან წახვდი შემეშინდა და დაბრუნდი...
-ილი, შემოდი შინ... ახლა რატომ დაბრუნდი?
-მინდა, რომ ბედნიერება დავიბრუნო, რომელიც ერთ დროს ბრძოლის გარეშე დავთმე, ჰოდა ახლა მის წინ ვდგავარ და ვთხოვ, რომ დამიბრუნდეს...
მე, ისევ გაცვიფრებული შევცქეროდი...
-ვკდები, გესმის ვკდები შენს გარეშე ვკდები. ღამღამობით სუთქვა მიჭირს ხოლმე ნაპას ნაპაში უტყამ... ფიქრი კი შენზე კვლამ იმატებს, მენატრები ტკვილამდე გესმის, შენ ჩემში ამოცნობი არსება ხარ, რომელიც ძლიერ მიყვარს...
-ილი, შენ არ გესმის, 5 წელი გელოდებოდი იმის იმედით, რომ გამოჩდებოდი, სადმე, ხო მეც ვერ სუთქვდი შენს გარეშე მიჭირდა, მაგრამ არსად ჩანდი უიმედოთ გეძებდი, მაგრამ ვეღარ გნახე, ახალა კი 5 წლის მერე მოდი, ამით გინდა დამაჯერო რომ ახალ წელს სასწაულები ხდება, ხო იცი არ მჯერა ამის...
-ელი, მესმის შენი, მართალი ხარ არ უნდა წავსულიყავი, ახალ წელს სასწაულები ხდება, შენ ამის არ გჯეროდა არასდროს...
-კარგი...
-რა კარგი? მპატიობ?
-ილი, არასოდეს გესმოდა, რა შეცდომას უშვებდი, ასე ადვილად ვერ გაპატიებ, მართალია, მინდა, რომ ჩაგეხუტო, მინდა, რომ შენთან ისევ ისე ვიყო როგორც ადრე მაგრამ არ შემიძლია...
-ელი, იცი, რაც დრო გადიოდა მით უფრო მინდოდა, შენთან მოსვლა, მაგრამ ვერ შევძელი, დღეს ძალა მოვიკრიბე და მოვედი, მიჭირდა ძალიან მიჭირდა...
ნუთუ, ეს ილია, ნუთუ ის ტირის, ეს ჩემი ილია, ილი, რომელიც 5 წლის წინ წავიდა, ის ახლა ჩემ წინ დგას და ტირის, ილი ხომ არასოდეს ტიროდა, რა შეცდომაც არ უნდა დაეშვა, ილი ესეთი არავის არსოდეს ენახა, ილი ტიროდა, ბიჭი, რომელსაც არასოდე უტრია...
-ილი, შენ ტირი? ილი თავი აწიე...
პასუხს არ მცემდა ილი, ილი ტიროდა ბიჭი, რომელიც ისევ მიყვარდა...
-ილი, შემომხედე, ილი შემომხედეთქო...
ხელი სახეზე შევახე და შემომხდა...
-ელი, იცი როგორ მენატრებოდი, სულ შენზე ფიქრობდი, იცი, რა მახსენდებოდა ხოლმე ბავშობაში თვალი თვალში, რომ გაუყრიდით და რომ წითლდებოდი, შენი ბავშური ღიმილი მომენატრა, შენი ლამაზი თითები თბილი თითები, რომ ჩავკიდებდით ხოლმე ხელებს და ბავშვებივით ვცაცარებდით, ისევ ისე მინდა გაკოცო შუბლზე და გიკბინო ამ პატარა ცხვირზე....
-ილი, არ მჯერა ახალი წლის სასწაულებლის, მაგრამ დღეს დავიჯერე, შენი ტირილის გამო...
-შენ რა დამცინი?
-არა გეკადრება, არ დაგცინი...
-არა დამცინი...
-კაი ხო დაგცინი, მართლა ძალიან გამიხარდა, რომ დაბრუნდი, მაგრამ ასე ადვილად ვერ გაპატიებ...
-ელი, ვიცი ძალიან ბევრი, შეცდომა დაუშვი მაგრამ ვნანობ გულწფელად ვნანობ ყველაფერს უბრალოდ შენს გარეშე არ შემიძლია მართლა, გევედრები დამიბრუნდი, ამისთვის ყველაფერს გავაკეთებ...
ამასობაში დაღამდა კიდევაც, ილის ჩაეძინა სავარძელზე მე პლედი გადავაფარე და ლოყაზე ვაკოცე იქვე მის გვერდით პატარა სავარძელზე დავიძინე...დილით გავიღვიძე და საუზმე დახმდა, ჩემი საყვარელი წითელი ვარდიც და წერილი ილისგან... წერილის კითხვა დავიწყე ...
-ელი, ვიცი ასე ადვილად არ მაპატიებ, ამიტომ ამ საღამოს ჩემო ფერია მოდი ჩვენ ადგილას იქ დაგხვდები და გიამბობ ზღაპარს, რომელსაც ჩვენი სიყვარული ჰქვია, მიყვარხარ ელი...
მე წავედი, ჩვენ ადგილას... ეს კაფე იყო ისეთი კაფე სახლში(შინ), რომ გონია თავი და სულ, რომ თბილა... კარი, რომ შევაღე შუქი არ ენთო შემეშინდა და დავიძახე...
-ილი, ილი აქ ხარ?
უცებ შუქი აინთო და კედელზე დავინახე ეკრანი, ეკრანზე ჩემი და ილის ფოტოები, რომლებიც წარსულში ვქონდა გადებული, როცა მე და ილი ერთდა ვიყავით... შემომესმა ხმა...
-მე, მინდა გიამბოთ, თვალებზე, რომელმაც შეცვალა ჩემი ცხოვრება, მინდა გიმბოთ გოგოზე, რომელმაც ჩემი ცხოვრება გაფერადა, რა დროც არ უნდა გავიდეს მუდამ ჩემს გულში იქნება, გოგო, რომელმაც ცხოვრების ხალისი დამიბრუნა გოგო, რომელიც ჩემი სისულელე საქციელის გამო დავთმე მაგრამ დღეს ვთხოვ მაპატიოს და ამასთანევე ვთხოვ რომ...
ამ დროს ჩვენი ფოტობი ეკრაზე გადიოდა და უცებ ილი ჩემს წინ ჩამუხლული დავინახე, ბიჭი, რომელიც ერთი დანახვით ბედნიერად მაიქცია...
-ელი, ვიცი წლების წინ არ უნდა დამეთმე, მაგრამ სულელი ვიყავი, რომ წავედი ახლა დაბრუნდი და მინდა რომ ჩემი ბენიერება, ჩემი ცოლი გახდე და მინდა, რომ ჩემი შვილების დედა ერქვას... მე შენ მიყვარხარ, მე შენ მავსებ, ჩვენ ერთი მთლიანობა ვართ... გამომყევი ცოლად ძვირფასო ელი?....
მე, გაცვიფრებული შევცქეროდი ილის და, მხოლოდ თავი დაუქნია, ამ მომეტს ხო წლებია ველოდები, ის ხოო ჩემი ბედნიერება ბიჭი, რომელსაც ვაღმერთებ...
როცა დიდი ხანი რაც ერთმანეთი არ გინახავთ ეხუთები ....
-ღმერთო, როგორ მომნატრებიხარ ილი...
-მეც მომენატრე, თითქოს გული შემევსო რაღაც სიცარიელეს ვერ ვგრძნობ...
-ჩვენ, ხომ ისევ ერთად ვართ, ჰოდა ჩვენი ერთი მთლიანობა ვართ ილი...
ამ, დღის შემდეგ მე და ილიმ საქორწინო სამზადისი დავიწყეთ ქორწილი 14 თებერვარს დავნიშნეთ, ეს დღე ჩვენთვის უბედნიერესი დღე... ველოდებოდი. ყოვედღიურად ვშრომობდით იმითვის, რომ ჩვენი ქორწილი გრადიოზული და ფატასტიკური გამოსულიყო, როგორსაც ოცნებობდით...დროც გადიოდა დღები დღებს ეწყობოდა და ჩვენი საოცნებო დღეც მალე მოვიდოდა... ყოველ ღამე ფიქრი იმატებდა თუ, როგორი იქნებოდა ელის და ილის ქორწილი... თუ, როგორი ქორწილი გამოგვივიდოდა, მე და მას, რომელსაც სიცოცხლეზე მეტად გვიყვარდა ერთმანეთი... აი დადგა ის სანატრელი დღეც, მე და ჩემმა მეჯვარემ სალონისკენ გავწიეთ დილის 8 საათი იქნებოდა... სალონში მივედით, მაკიაჟი და თმა გავიკეთეთ და სადღაც 12 საათი იყო მზად, რომ ვიყავი... წავედით სახლში ჩავიცვი ჩემი ოცნების თეთრა კაბა, კაბა რომელზეც ყველა გოგო ოცნებობს, ქორწინების დღე ხომ ცხოვრების ბოლომდე უნდა ახსოვდეთ ჰოდა ჩვენც ისეთი ქორწილი დავგეგმეთ, რომ არავის არასოდეს დავიწყდება... ქორწილი, ღია ცის ქვეშ ვქონდა სანაპიროზე, ძალიან ლამაზად იყო ყველაფერი დიზაინი ძალიან კარგად იყო გაკეთებული... ქორწილი ძალიან ლამაზი გამოვიდა, ყველაფერი ისეთი გამოვიდა, როგორიც ჩაფიქრებული ვქონდა... ყველას ძალიან მოეწონა ალბათ ჩვენს ქორწილზე 5 წელი მაინც საუბრობდნენ ესე გასხვავებული და ფატასტიკური ქორწილი ვქონდა... ზოგჯერ კითხვა მიჩდებოდა... ნეტა ესეთი ქორწილი მარტო ჩვენ ქონდა?.... მე და ილიმ თაფლობის თვე ფიჯის კუნძულებზე გავატარეთ ეს დაუვიწყარი 10 დღე იყო... ფიჯის კუნძულიდან დაბრუნების შენმდეგ 1 კვირაში გავიგე, რომ მალე პატარა გვეყოლებოდა მე ელი დედა გახვდებოდი და ილი მამა გახდებოდა... ეს ხო სასწაული ეს ხო ყველაზე კარგი გრძნობა მსოფლიოში აცნობიერებ, რომ შენს მუცელში პატრას გული ცემს აცნობიერებ რომ ის შენი ყველაზე დიდი ოცნება და ხვდები, რომ ეს შენი ბედნიერება არი... მე და ილი მსოფლიოში ყველაზე ბედნიერები ვიყავით, რადგან გახვდებოდით მშობლები...
ყველაფერი იმაზე კარგად მიდიოდა ვიდრე გვეგონა, ჩვენ ველოდებოდით პატარა ანგელოზს.. ნელ-ნელა მუცელიც მეზდებადა ვგრძობდი, როგორ მირტყამდა პატარა ანგელოზი ფეხებს... ვგრძნობდი, რომ ყველაზე ბედნიერი წუთები მაშინ იყო, როცა წარმოვიდგენდი, რომ ჩენი ანგელოზს ხელში ავიყვანდით მალე, მელე გაივლიდა და მისი პირველ ნაბიჯებს დავინახავდით, მის სურნელს შევიგრძნობდით და გვექნებოდა ბედნიერება და ვიქნებოდით მშობლები... დღე-დღეს ეწყობოდა მე კი ვიბერებოდი, როგორც "ღიპუცი' ასე მეძახოდა ილი მე ..." ჩემი ღიპუცა" ! ყველაფერი ისე კარგად მიდიოდა მე ნელ-ნელა ვიბერებოდი და მალე ჩვენი პატარას დაბადების დრო მოვიდოდა, სახელი კი ჯერაც არ ვქონდა მოფიქრებული... ერთხელი ელიმ მითხრა.. -იცი მოვიფიქრე სახელი...
-აბა მითხარი.. -ილიელი... -ეს ხომ ჩვენი სახელები შერწყმა... -ხომ ჩვენ ხომ ერთი მთლიანობა ვართ ხოდა ჩვენ შვილს ილიელი ერქმევა... -ჩვენი შვილი გასაკუთრებული იქნება.. ილიელი ძალიან მომეწონა, ეს სახელი ჩვენი გოგონასთვის... აი ამტკივდა კიდეც მუცელი... -ილი, ილი მგონი იწყება...
კლინიკაში მისლიდან 20 წუთში დაიბადა საოცნებო გოგონა ილიელი... ყოველდღე უცქერდი ჩემი გოგონას, რომელიც ჩემი და ილის სიყვარულის ნაყოფი იყო, ის ჩვენთვის ყველაფერი იყო... ვტკბებოდი ხოლმე ილი, რომ უყურებდა ილიელს...
დრო გადიოდა ილიელი იზრდებოდა... მისი პირველი ნაბიჯებს სიხარულის ცრემლით შეხვდით... ეს იყო დაუვიწყარი ჩვენი ილიელის პირველი ნაბიჯები....
დრო გადიოდა ჩვენი პატარა ილიელი იზრდებოდა, მას სიყვარულით ვზდიდით ის იყო ჩვენი ცხოვრების ნაპერწკალი... ილიელი როცა 2 წლის გახდა გავიგეთ, რომ მალე მეორე შვილი გვეყელებდა... ილიელის დაბადები დღეზე, როცა სამზადისი ვქონდა ცუდათ გახვდი უეცრათ გული წამივიდა და ილი სავადყოფოსი გამაქანა...
-ექიმო რა ხდება იქენებ გვითხრათ? კითხა ილიმ
-საშიში არაფერი, სასიახარული ამბავი მაქ თქვენთვის მალე შვილი გეყოლებათ...
-რააა? გაოცებულმა კითხრა ილიმ
-დიახ თქვენ შვილი გეყოლებათ... ისევ გაუმეორა ექიმმა
-ილი გესმის ორგზის მშობლები ვიქნებით
გაოცებული იყურებოდა ილი მერე მოვიდა და ჩამეხუტა... არ ქონდა ჯერაც გაზრებული, რომ მეორე შვილის მამა გახდებოდა...მაქანაში, როცა ჩავჯექით და სახლისკენ მივდიოდით, მანქანა უცებ გაჩერა...
-მოიცა, მოიცა ამიხსენი მართლა მეორე შვილი გვეყოლება? გაუცებული ილის ისევ არ ქონდა გაზრებული და ბავშვივით ერთი და იმავეს კითხულობდა...
-ჰო ილი ორგზის მამა ხდები გესმის ეს ხო ძალიან კარგი ამბავია.... უთხარი თავდაჯერებულმა, და მისი სახე განათდა უცებ გადაიკისკისა და გამომხედა ...
-ნუთუ მე ილი და შენ ელი ორგზის მშობლები გახვდებით, ეს ხო გასაოცარი ამბავია ეს ჰო სასწაული, არ ვიცი რა ვთქვა ჩვენს ილიელს დაიკო ან ძამიკო ეყოლება...
-ჰოო ილი ასეა...უთხარი და ვაკვირდებოდი მის მიმიკებს, ის ისეთი ლაღი და კარგი იყო თვალები უბრწყინავდა... ბავშვივით იქცეოდა...
-შენ გასაოცარი ქალი ხარ შენ ყველაზე დიდი ოცნება ხარ შენ ხო ჩემი ცოლი ხარ ვაიმე რეებს ვამბობ...
ვაკვირდებოდი და მიხაროდა მისი ბავშური გამოხდომები... ჩამეხუტა ... მისი ჩახუტება ყოველთვის გასაუცარი იყო მისი სურნელი ისე ძალიან მიყვარს...
ვგრძნობდი, როგორ მებერებოდა მუცელი, როგორ ვხდებოდა ღიპუცა.. გამოცდილი მქონდა ეს ყველაფერი, მაგრამ ისე ვიყავი, როგორც ილიელიზე ვიყავი ორსულად... ისე მითხილდებოდა ილი და ზრუნავდა ჩემზე, მსოფლიოში ყველაზე კარგი ქმარი მე მყავს... უკვე 8 თვის ორსული ვიყავი სახელი კი ისევ არ ვქონდა მოფიქრებული ... ჩევენ ბიჭუნას სახლზე ბევრს ფიქრობდით.... ბევრი ფიქრის შემდეგ გადავწყვიტებს...
-დამიანე ..
-რა ელი?
-რა და ჩვენი ბიჭის სახელი დამიანე ...
-კარგად ჟღერს... დამიანე.. ვაუ კაია ძალიან გენიოსი მყავხარ ცოლო...
ჩვენი დამიანეს დაბადების დროც მოვადი ღამე ამტკივდა მუცელი...
-ილი ილი გაიღვიძე ილი ილი...
-რა იყო ელი?
-დროა წავიდეთ მტკივა...
-კარგი წავედით...
რადგან პირევლი არ იყო ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებია ამ დროს მალე მივედი სავადყოფოში, მისვლიდან სადღაც 15 წუთში გაჩნდა ჩვენი დამიანე ...ის ისეთი უმწეო, პატარა და საყვარელი იყო...
ელის და ილის ჰყავდათ უსაყვარლესი ილიელი და დამიანე, მათვის ყველაფერზე მნიშვნელობანი მათი ბავშვები იყვენენ... ცხოვრების ბოლომდე უყვარდათ ერთმანეთი ილი და ელის ... მათი ცხოვრება მართლაც ზაღაპარს გავდა ყოველღიურად ბედნიერები იყვენენ თავისი ცხოვრებით...

ავტორი: მ.ჩ

0
4
შეფასება არ არის
ავტორი:გიორგი ხევსურიშვილი
გიორგი ხევსურიშვილი
4
  
კომენტარები არ არის, დაწერეთ პირველი კომენტარი
0 1 0