x
მეტი
  • 19.07.2019
  • სტატია:92534
  • ვიდეო:341547
  • სურათი:454552
"კითხვას ვუსვამ ჩემს თავს,რატომ გავმწარდი ასე სასტიკად? მე ხომ დალხენილი ცხოვრება არასოდეს მქონია?!"

image
ლაგოდეხში, ექსკურსიის დროს ტრაგიკულად დაღუპული 16 წლის სოფი ნიკოლეიშვილის დედა, ლანა ნიკოლეიშვილი პოსტი სოციალურ ქსელში ემოციურ პოსტს აქვეყნებს, რომელსაც ცრემლების გარეშე ვერ წაიკითხავთ.

“უმეტესად მარტო ვარ სახლში.გიყურებ დედი სურათებში, ვსუნავ შენს ხალათს, პიჟამოებს, ვტირი შენს საწოლზე. ვიძინებ იმედით, სიზმრად მაინც გნახო.

არ ჩანხარ. დილით თვალს ვახელ და ვიაზრებ, შენ მომიკვდი. გავრბივარ შენს ოთახში და კანდელს ზეთს ვამატებ. ვითომ რამე საქმეს გშველი და ვაკეთებ შენთვის. მიმძიმს შენს ოთახში ყოფნა.

კარადას ვერ ვაღებ. ვერ ვბედავ ვუსმინო შენს ნამღერს აქ რომ ჩამიგდე. თუმცა ვესათუთები, მაგრამ ვერ ვხსნი. ვერ ვუყურებ შენს ფოტოებს რაღაც რგოლივით რომ გაგიკეთეს და საშინელი, სულის შემძვრელი სიმღერა რომ ადევს .

ვგრეხ ერთმანეთში სამ ცალ სანთელს თითქმის ყოველდილით და მოვდივარ შენს საფლავზე.ოღონდ მანქანაში რომ ვჯდები და შენი ადგილი გვერდით ცარიელია, უკვე მაგაზე ვიწყებ ღრიალს, არ ვიკრავ ღვედს, არ მინდა უსაფრთხოდ სიარული. გული მიჩქარდება შენს საფლავთან. სწრაფად გადმოვდივარ, ვაწყობ ყვავილებს და…

სად მყავხარ დედი? სად მოვდივარ დედი? მძულს ეგ ადგილი შვილო. დამცინის დედის შენი საფლავის შემოღობილი ადგილი. მეიქედნურება, ხომ წაგართვი შვილიო…
რას ვგრძნობ 23-ე დღეს? ფრაგმენტები, ფრაგმენტები, ტელეფონში ნათქვამი – დაიკარგა…ვეძებთ…ატირებული გავრბივარ, გზეზე მანქანა ფუჭდება.ღორღზე ვდგავარ მუხლებით და ვფიქრობ, სანამ არ გამოჩნდები ასე ვიდგე, პატრული ცდილობს ამაყენოს და არ ვდგები, ვაგდებ..გაკეთდა მანქანა და გზა არ ილევა.შორს ხარ, ვეძებთ პოლიციის შენობას, იქ ხალხია, სირბილით მივდივარ შენობისკენ და ატირებული რაღაცას მეუბნებიან, ვწუხვარ“ სად არის ჩემი სოფი-ვკივი და არავინ პასუხს არ მაძლევს, იქ ვიგებ, ტყეში კი არა წყალში ხარ.

მანამდე მანქანაში ვფიქრობ, მგელმა არ დაგგლიჯოს, არა შენ ყოჩაღი ხარ ხეზე ახვალ…რომ დაგეძინოს და გადმოვარდე? თავს თუ მიიბამ, თუ მოიფიქრებ.

საშინელი ქარია და სიცივე, რომ გამიცივდე?ყველა სიბრალულით მიყურებს, ახლოს ვერავინ მოდის, მე იატაკზე ვგდივარ და ტვინში წიკწიკებს “იქნებ ცოცხალია, იქნებ გონება დაკარგა და წყალმა გამორიყა“ იქნებ ვინმემ იპოვოს“…მერე ლოდინი, სიჩუმე, ისევ ტირილი და რაღაცნაირი ჩუმი მზადება…მივხვდი, გიპოვეს და აქ მეორედ მოვკვდი, ყველანაირ იმედთან ერთად.

გზა პროზექტურისკენ. ჯერ არ მინახიხარ დედი. ავრბივარ კიბეებზე და აქ არ შეიძლება, კარი მოკეტეს…ვერ ვითმენ შევაღე და შევვარდი…გაშხვართული წევხარ დე. პირველად შენი ფეხის თითები და ტერფები დავინახე, მოვედი და გადაგხადე ზეწარი, ჩეეემოო გულოოო…მკლავები თავს ზემოთ გაქვს დე აწეული.

მაისური ტანზე ახდილი, როგორც წყალი მოგექცა ისე ხარ…შენი ლამაზი თითები თბილი მეჩვენა და სისულელემ გამიელვა თავში…შენი სახე დე.ტუჩები ოდნავ შესიებული, გაბუტულს ჰგავხარ, სახე, კისერი, თავი, სულ დაწითლებული სისხლნაჟღენთებით, თმები, შენი ლამაზი თმები, ჭუჭყიანი, ფოთლებით და ქვიშით სავსე….

რას ვგრძნობ შენი დაკარგვიდან 23-ე დღეს? ვიხარშები, ასე მგონია რენტგენით ვუყურებ ჩემს ფერშეცვლილ გულს, ფილტვებს, ღვიძლს, მდუღარეგადანავლები ფერი აქვს….ჯერ ისევ კითხვას ვუსვამ ჩემს თავს, რატომ გავმწარდი ასე სასტიკად? მე ხომ დალხენილი ცხოვრება არასოდეს მქონია?!

ვზივარ მთელი დღე ან ვწევარ დივანზე, საიდანაც შენი ოთახის შეღებულ კარს ვუყურებ და ფრაგმენტები-გამოდიხარ პიჟამოებით ან ტრუსიკ-მაიკით, გამოტანტალდები, გარბიხარ ტუალეტში…ან ზიხარ ჩემს გვერდით და ახრაშუნებ ჩიპსებს და მეუბნები, დე არ გინდა? ოღონდ ბევრი არ ამოიღო.”-წერს ლანა ნიკოლეიშვილი.


26 მაისს, ლაგოდეხში, „ნინოსხევის ჩანჩქერის“ მიმდებარე ტერიტორიაზე, ექსკურსიაზე მყოფი სკოლის მოსწავლეებიდან ერთ-ერთი მდინარეში ჩავარდა და სწრაფმა დინებამ წაიღო.

ცუდი ხილვადობის, სწრაფი დინების და რთული მეტეოროლოგიური პირობების მიუხედავად, 16 წლის გოგონას ძიება უწყვეტ რეჟიმში მიმდინარეობდა, როგორც ზედაპირული - სახმელეთო დათვალიერებით, ისე - წყალში.

მაშველებმა ლაგოდეხში, „ნინოსხევის ჩანჩქერის“ მიმდებარე ტერიტორიაზე, მდინარეში ჩავარდნილი 16 წლის გოგონას ცხედარი 27 მაისს იპოვეს.

0
607
1-ს მოსწონს
ავტორი:ელენე გუმა
ელენე გუმა
607
  
კომენტარები არ არის, დაწერეთ პირველი კომენტარი
0 1 0